Interview JP Den Tex

Een carrière als een Camembert:
als het langer ligt gaat het beter ruiken

Door Peter Bruyn

,,Ik ben mij ervan bewust dat mijn naam bij het grote publiek weinig bekend is,’’ zegt zanger en songschrijver JP Den Tex. ,,Onder collegamuzikanten ben ik altijd wel geliefd geweest. En bij journalisten. Bij bepaalde journalisten althans, want anderen moesten weer niets van mij hebben. En die twee partijen vochten dan op papier een strijd uit waartussen ik werd ‘gesandwichd’.’’
,,Daarbij komt dat ik een echte songschrijver ben, géén entertainer zoals Herman Brood destijds of Anouk nu. Er is een kleine ‘niche’ voor mijn platen; zo’n duizend tot tweeduizend mensen. Begin jaren zeventig was dat al niet anders. Ik speelde in de groep Tortilla en toen we een LP maakten leek het of de hele wereld over die plaat schreef, terwijl hij maar mondjesmaat verkocht. Well, that’s the story of my life.’’
Jan-Piet Den Tex heet hij. Maar wie hem kent kent hem als JP. Man met gitaar. Een introverte, engelstalige troubadour, maar zijn liedjes zijn te Europees om voor ‘Americana’ door te gaan. Afgelopen jaar kreeg hij even de schijnwerpers op zich gericht door de film ‘Emotional Nomads’ van Jindra Markus. In deze documantaire, die nog steeds in de filmhuizen draait, wordt JP geportretteerd als een ultieme romanticus die verscheurd en tegelijkertijd artistiek voortgedreven wordt door liefdesverdriet. Ondersteund door de film werd vervolgens JP’s compilatie-album ‘Emotional Nomads’ goed ontvangen, wat weer leidde tot een uitgebreide clubtour door het land, de komende weken.

,,Ach ja, dat woord ‘romantisch’, dat wordt er telkens weer bij gehaald,’’ zegt Den Tex. ,,Maar als je er mee bedoelt dat ik altijd door de modder heb willen gaan voor de dingen waar ik werkelijk in geloofde, dan klopt het wel. Er zijn tijden geweest dat ik echt met twee verschillende sokken naar een optreden ging omdat ik niks anders had. En ja, achteraf ben ik daar ook wel trots op. Want in moeilijke tijden, als alles tegen lijkt te zitten, kun je twee dingen doen: Of je stopt en kiest voor een ander leven, of je zet door en merkt dat het tij op een gegeven moment keert. Met mijn carrière gaat het nu, uiteindelijk, beter dan het ooit gegaan is. Vergelijk het maar met een goede Camembert: als het langer ligt gaat het beter ruiken.’’
En als hij dan zo nodig ‘romanticus’ genoemd moet worden, dan toch ook vooral in het verlengde van de Amerikaanse beatschrijvers. Kerouac, Ginsberg, Burroughs. ,,Daar heb ik mij altijd heel erg verbonden mee gevoeld. En nog meer met de Franse existentialisten, trouwens. Mijn favoriete film aller tijden is ‘A Bout de Souffle’ van Godard. Als ik heel eerlijk ben moet ik zeggen dat die film het uitgangspunt is voor mijn hele oeuvre.’’
,,Er zit veel eenzaamheid in mijn liedjes. Maar het is altijd die Franse, existentiële eenzaamheid, niet de Amerikaanse eenzaamheid die meestal sentimenteel en zielig is. Daarom zijn mijn liedjes ook minder somber dan sommige mensen denken. Die Franse, existentiële eenzaamheid is juist een basis. Een aanzet tot iets nieuws. Een stimulans om er wat van te maken. Dat zit ook in de song ‘Emotional Nomads’, die de basis vormde voor de film: Dat ‘On the Road’ gevoel van dodelijk kapot zijn als gevolg van een verloren liefde, maar ondertussen ook op weg naar een nieuwe liefde. Dat is het enige aspekt waarin Jindra Markus er in zijn documaintaire naast zit, moet ik zeggen: Hij wilde alleen maar die verloren liefde benadrukken. De nieuwe vrouw in mijn leven, die er ondertussen al was, komt helemaal niet in de film voor. Terwijl die twee liefdes, die emoties, voor mij heel goed naast elkaar kunnen bestaan.’’

lees verder