Biografie

JP Den Tex is een zwerver, een ‘Emotional Nomad’ in het muzikale landschap tussen Rock, Americana en diverse Europese genres als het Franse chanson. Sommige kenners spreken zelfs liever over 'Europicana', als ze het over zijn luisterliedjes hebben...

JP maakte in de vroege 70-er jaren samen met zijn broer Emile deel uit van de inmiddels legendarische groep Tortilla, een groep die slechts één LP zou maken ("Little Heroes") - en die we nu een alt.country band zouden noemen. In de 80-er jaren nam Den Tex een vijftal solo albums op waarvan ‘A Quiet Street In Paris’ nog steeds het intrigerende paradepaardje is. Van lyrische observaties ('The Man The Woman And The Dog') evolueerden zijn songs zich mettertijd tot beeldende korte verhalen, waarin hij zélf de hoofdrol ging vertolken. En die daarnaast -in tekst en muziek- steeds meer een Europese dimensie kregen. Aanvang 90-er jaren onderbrak JP zijn solo activiteiten voor deelname aan het rebelse retro ensemble 'Les Gueux’ (CD ‘After Hours’ – 1992). In 1998 en 2000 verschenen echter weer twee solo albums, ‘Emotional Nomads’ en 'Hotel Yankee Tango', nu met een nieuwe begeleidingsband. Painstakingly honest, that’s how I'd like to be schreef JP in een begeleidend dichtbundeltje, bij het uitkomen van de eerste van de twee. De betreffende liedjes waren inderdaad zo ontwapenend dat zij voor filmmaker Jindra Markus aanleiding zouden vormen voor de indringende documentaire roadmovie "Emotional Nomads", die in 2005 met succes in het circuit van filmhuizen en kleinere cinema's rouleerde.

Op ‘La Jeune Fille Au Chewing Gum’ (uit 2004, zijn eerste CD voor Corazong Records) laat JP zich -   zoals de titel al enigszins verklapt - inspireren door 'zijn Franse slag'. Doelend op de samenwerking met Jac Bico omschrijft Den Tex ‘La Jeune Fille Au Chewing Gum’ liever niet als een solo album, maar eerder 'als een artistiek duet'. Jac Bico (o.a. bekend van Powderblue en Tambourine) tekent  namelijk bijna in zijn eentje voor de prachtige, bluesy omlijsting van de poëtische, veelal nostalgisch Europees getinte liedjes op het album.

En toen was het dus tijd voor 'Bad French'… Anders dan de titel doet vermoeden gaat Den Tex op dit album op zoek naar zijn raakvlak met Amerika. Zoals Emotional Nomads ooit werd opgezet als een dagboek-in-liedjes, zo laat Bad French zich deze keer beluisteren als een 'Europese soundtrack bij een Amerikaanse roadmovie'. Een Europese schrijver (en bewonderaar van JP Sartre) reist af naar de VS om materiaal te verzamelen voor een nieuw boek. Pás in New York aangekomen raakt de schrijver echter hopeloos verliefd op een (opvallend belezen) Russische escort-girl, die zich door haar loverboss Lev geïntimideerd en bedreigd voelt. Samen besluiten de twee op de vlucht te gaan. In een gehuurde Toyota reizen ze door verschillende Amerikaanse staten. En maken kennis met de grote diversiteit aan gewoontes, landschappen (en muziekstijlen!) op hun trip naar het vrije westen. Tegelijkertijd verstrengeld in een tedere, maar onstabiele liefdesaffaire die waarschijnlijk niet lang duren kan… Bad French kan nu al zonder enige twijfel tot één van de hoogtepunten in de muzikale carrière van JP Den Tex gerekend worden: op intrigerende wijze houdt hij - middels het door elkaar gebruiken van onderling zéér verschillende genres - de veelkleurigheid van de Amerikaanse popgeschiedenis tegen het licht. Zonder dat de muzikale eenheid van het album daardoor ook maar een moment geschaad wordt.

Wat we in 2009 weer mogen verwachten, als een nieuw album van JP voor release gepland staat, is moeilijk te voorspellen. Met "Emotional Nomads" blijft voorspellen immers altijd een hachelijke zaak…