Bad
French
Ja, Bad French… Hoe kwamen we daar zo ineens bij? Bad
French is ontstaan als het muzikale dagboek van een Europese
schrijver die naar de US gaat om daar de politiek-sociale situatie
onder de loep te nemen. Tenslotte maken wij in Europa hoe langer
meer deel uit van die éne, grote westerse wereld. Cultureel
raken we daarbij steeds meer verstrengeld met de Amerikaanse
way-of-life. Kunst is nu om de energieke, praktische 'frontier
spirit' van onze Amerikaanse tegenhangers over te nemen - zonder
onze eigen Europese kijk op de dingen te verliezen. Vandaar de
schrijver en zijn boek… Schrijver is een bewonderaar van
Woody Guthrie en John Steinbeck en vraagt zich (in het licht
van de oorlog in Irak en de gevolgen van de orkaan Katrina) af
waar de opofferende, solidaire kant van de Amerikaanse samenleving
zich verstopt heeft…. Hij neemt daartoe zijn intrek in
New York City. En begint - gewapend met aantekenboekje - met
lange wandelingen door Manhattan en Brooklyn te maken.
1 - Bad French
Maar reeds de tweede dag loopt hij bij toeval tegen een knap
blond meisje aan, dat plotseling vóór zijn ogen
huilend op straat ineenzakt. Hij brengt haar met enige moeite
tot bedaren. Engels verstaat ze niet. Uiteindelijk blijkt zij
de Franse taal wél machtig. En zo komt onze schrijver
er achter dat het om hier om een kort geleden gearriveerde
Russische escort girl gaat die door haar lover-boss Lev wordt
achtervolgd, geïntimideerd en bedreigd. Na enig heen en
weer gepraat overtuigt de schrijver haar om met hem mee te
gaan. Hij haalt zijn gehuurde Toyota op uit de parkeergarage
- en 'off they go', weg uit de stad, de veiligheid van de Amerikaanse
binnenlanden tegemoet… De muziek heeft hier iets van
de muziek in een Franse politiethriller: Jac Bico speelt suggestief gitaar
(gelijk met de basisbanden ingespeeld ten einde een ouderwetse
leksound te krijgen!), Bart van Poppel scheurt op zijn overjarige
hammond orgel als een jonge God! Sfeertje van een achtervolging… Maar
getuige de tekst wordt er ook al gezoend tussen de twee vluchtelingen.
Bad French Cold World Warm Tongue… Al kan het woord
'tongue' natuurlijk ook alleen 'taal' betekenen.
2 - Within Narrow Bounds
Ik sla maar af en toe een nummer over. Anders ben ik morgen nóg
niet klaar met dit verhaal. Laat ik over het tweede nummer slechts
zeggen dat het de persoonlijke trauma's van de schrijver introduceert.
De muzieksoort die hier 'onderzocht' wordt zou je Amerikaans
chanson kunnen noemen (Neil Diamond?)…
3 - Still Crazy About The Future
Volgens jullie recensent was dit een beetje een oppervlakkig
nummertje… Nou het is maar wat je oppervlakkig noemt.
Ons spannend tweetal is in New Orleans aangekomen en ziet daar
de ravage. De schrijver fotografeert een paar overgebleven
zwarte kindertjes, die geen schijn van kans lijken te hebben
ooit aan de ellende te kunnen ontstijgen. Maar vrolijk zijn
ze wel! Still Crazy About The Future. De schrijver wordt er
zelf ook weer vrolijk van. Still Hoping That One Day I'll Belong… Want
waar is die schrijver eigenlijk naar op zoek, behalve naar
materiaal voor zijn nieuwe boek? Hij wil een nieuw begin maken
met zichzelf, zo lijkt het. Don't Look Back If You Don't Fit
Into Your Past (No Matter What). Zo eindigt het lied. Striemende
elektrisch gitaar - de muzieksoort heeft iets weg van Crosby,
Stills & Nash. Zeventiger jaren.
4 - American Tune
Een sprookjesachtige ode aan Amerika. Steelguitar van Bico. Lou
Reed-achtige praatzang.
5 - Christmas In August
Een parodie op de American way-of-life? Kingdom Of The Consumer… Your
soul's like a stranger who dwells in your dreams. The more you
ignore him, the stranger he seems. Muziek doet nu weer beetje
denken aan Mink de Ville. Bico speelt op een roestige, onstembare
Welson gitaar die hij ooit voor een paar duizend lire bij een
Italiaans pompstation heeft gekocht..
Lees verder> |
